gerçeği ideale böldüm; elde kalan hayallerimi gördüm... henüz gerçeğe dönüşemeyen ender hayallerimi... eksiklerin ne olduğunu... boşluğun sebebini...

sonlarına doğru heyecanını yitiren hayatları, başlarken düşledi karakter... sonlar çarpışıyordu aynı kavşakta, ışıklar hep kırmızı... umutlar hep aynı yerden start alıyordu... gerçekler hep aynı çukurda... ve aynı formülle çözülebiliyordu aynı sorunun binbir versiyonu... sade güzel olan kelimelerdi her zaman...
aynı dörtlükler aynı uzaklara yazılmıştı hep... aynı kelimeler aynı yaşanmamışlıklara... aynı yaşanmışlıklara... daha fazlası olmalıydı tekrarlanmış repliklerden... daha fazlasını yaşıyordu nefessiz...
sonunu yırttı kitabın... yeni sonu da yırttı... sonra bir daha... sonra bir daha... sonsuza ulaşabileceğini düşünmeye başladı... sayfaların sonu geldiğinde,sonsuzun olmadığını düşüneyazacaktı ki; bayağı ağır bir gülümsemeyle frenledi beynini... seni düşündü,sonsuzu kavradı;ruhundaki senin asla sona ermeyeceğini; ruhu gibi, kavradı elleriyle... beyni başka yerde...
uyanma; yanarsın...